Maandag 20 februari 2017 D-day

We komen binnen in de spreekkamer van de neuroloog. Op de PC van de arts staan mooie plaatjes. Als een ware kunstenaar heeft de MRI mijn binnenst op de gevoelige plaat vastgelegd. Wat een kunstenaar, wat een gelijkenis, that’s me!

Als de arts begint te praten en uitleg begint te geven over de plaatjes die hij laat zien, had ik liever gewild dat deze van iemand anders waren. In de nek zijn een 2-tal afwijkingen te zien van nagenoeg 1 cm. Deze horen daar niet te zitten. In mijn hersenen zitten op diverse plaatsen witte plekjes, grote en kleine, net sneeuwvlokjes. Je hoeft er geen dokter voor te zijn, om die plekjes te zien. En je hoeft er geen dokter voor te zijn om te weten, dat dit niet pluis is…

Voordat hij aan het (slecht nieuws) gesprek begint, vraagt hij voor de derde keer: heeft u nooit eerder klachten gehad? Ik kan niet anders dan ontkennen dat ik ooit eerder klachten heb gehad. Anders zou ik dat echt wel zeggen. Heel open en eerlijk vertelt hij: “Mevrouw, ik heb helaas niet zo’n goed nieuws voor u. Dit wat u hier ziet op de MRI scan hoort bij MS. Ik zou het graag anders zien, maar ik kan er helaas niets anders van maken”.

MS? Ik…..? Nee toch…..? Zullen het dan toch de MRI plaatjes van een andere patiënt zijn….? Stilte in mijn hoofd en ondertussen toch zo’n chaos….. Mijn ogen vullen zich met tranen….

Daar waar ik onderuit ga, neemt echtgenoot het woord, praktisch en nuchter als altijd. In een helder moment vraag ik of ik een second opinion kan krijgen. Niet dat ik deze arts niet vertrouw maar ik vind dit nogal een diagnose…. De neuroloog kan zich hier heel goed in vinden. Stelt voor om me door te sturen naar Sittard. Daar is een Academische MS Kliniek.

Ondertussen doe ik toch nog een poging: is het tóch niet mijn schildklier? Sorry mevrouw, dit is niet uw schildklier. Hier is echt iets anders aan de hand….

Shit, shit, shit….

Dan zegt hij iets, wat mij meteen met de neus op de feiten drukt. Wel heel eerlijk en oprecht en dat kan ik wel waarderen. “Ik wil u graag voorstellen aan een jongere collega van mij. Zij is wat meer gespecialiseerd in deze problematiek. Bovendien, ik ben al 60 en kan u niet meer zo lang begeleiden. Ik vind het belangrijk dat u terecht komt bij iemand, die u de komende 20 jaar kan begeleiden. Ik ben hier dan al lang niet meer werkzaam….”.

Tja, het eerste besef dat ik hier niet gewoon “even” een patiënt bent dringt tot me door. Mijn hele leven gaat anders worden, mijn hele toekomst gaat bepaald worden door hetgene wat deze vriendelijke arts ons hier vertelt.
De afspraak bij de jongere collega wordt gemaakt. Donderdag 23 februari zijn we er weer. Maar voor nu kunnen we naar huis met een hoofd vol chaos en rode ogen van het huilen…..

4 reacties op ‘Maandag 20 februari 2017 D-day

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s