De chaos

De dagen na de lumbaalpunctie… Dagen waarin heel veel is gebeurd en eigenlijk ook bar weinig. Mijn hoofd lijkt een overhoop gehaalde ladekast. Overal ligt rommel, het is één grote chaos. Geen touw aan vast te knopen. Ik kan niets terugvinden en het ergste van alles is, in deze grote troep kan ik mezelf niet eens meer vinden. Ik herken mijn lijf niet, mijn gedachten niet. Alles om me heen lijkt te snel te gaan of komt pas heel laat binnen. Ik kan het dagelijks leven nog niet bijbenen.

Na de lumbaalpunctie ben ik het bed ingedoken, om er vervolgens vier dagen in te blijven. Compleet onderuit gehaald door de bijwerkingen, hoofdpijn en misselijk. Vier dagen tussen vier muren, starend naar het plafond. Te weinig afleiding, te veel tijd om na te denken. Is niet goed voor een mens. Na zes dagen krabbel ik weer voorzichtig overeind. De hoofdpijn blijft weg, de misselijkheid ook. De chaos blijft.

In mijn hoofd is het mistig, mijn gezond verstand laat me even in de steek. Gelaten laat ik alles over me heen komen en probeer ik toch weer wat te plannen. Per dag bekijken wat ik kan en vooral wat niet kan. Luisteren naar wat mijn lijf me zegt. Dat is duidelijke taal. Alleen ben ik van nature snel geneigd om dit te negeren.

Ouderavond op school. Bezoekje aan de afdeling waar ik werk. Ritje naar het gemeentehuis voor mijn ID-kaart. Allemaal dingen waar ik normaal mijn hand niet voor omdraai, dat doe je “even” erbij. Voor mij zijn het nu hele ondernemingen. Adem in, adem uit, je kunt het Natascha. Van teveel prikkels raak ik in paniek en raak ik het overzicht kwijt. Vreemd om op deze manier kennis met mezelf te maken. Zo ken ik mezelf niet en zo ben ik ook helemaal niet.

Terugkijkend naar de afgelopen dagen, ben ik alweer een heel eind op de goede weg. Ik ben van ver gekomen, ik ben ervan overtuigd dat ik ook weer kom waar ik wil zijn. Het heeft alleen tijd nodig, veel tijd en het nodige geduld. Nu ben ik niet echt een geduldig mens. Als ik iets wil, wil ik dat het liefst nu meteen. Ik zal moeten leren, om hier een weg in te vinden. Gedoseerd en selectief prikkels toelaten om het wereldje om me heen weer op te bouwen en mijn ladekastje weer te ordenen. Gesteund door de lieve mensen om me heen, de vele reacties, lieve berichtjes en kaartjes gaat dit me zeker lukken.

Geduld is een schone zaak….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s