De nasleep van de punctie

Toen ik thuiskwam, na de lumbaalpunctie ben ik op advies van de neuroloog meteen naar bed gegaan. Platte bedrust, het beste medicijn! Dat voelde goed en ging ook goed, totdat ik even op stond om naar het toilet te gaan. BAM!!! Alsof er iemand met een grote hamer op mijn kop sloeg en tegelijkertijd mijn maag in elkaar geduwd werd. Hoofdpijn en misselijk. Dan maar weer snel plat.

Rond etenstijd toch maar even naar beneden gestommeld. Ik heb het welgeteld een kwartiertje volgehouden, daarna toch maar weer naar boven en plat. Daar lig je dan, hondsberoerd, te weinig afleiding, veel te veel tijd om na te denken. Compleet onderuit gehaald. Dan komen de tranen…. Gelukkig werd ik heel goed verzorg en getroost  door mijn 10-jarige privé verpleegkundige. Een tekening, een bloemetje, een glas cola, een lekkere boterham, druiven, een voorleessessie… Alles werd uit de kast getrokken om weer een glimlach op mama’s gezicht te toveren. Om 21.00 uur besluit ik om het lampje uit te maken en te gaan voor een helende nachtrust.

De volgende dag werd ik wakker met een enorme dorst. Voorzichtig naar de badkamer, vier glazen water naar binnen gewerkt. Geen hoofdpijn, niet misselijk… Is het ergste voorbij? Denk dat ik vandaag toch nog maar een dagje bivakkeer in mijn bed, tijd en rust helen immers alle wonden, niet waar?

Dacht ik toen dat ik het ergste achter de rug had… Het ergste moest nog komen….

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s