The little blue one

Zodra ik de knoop doorgehakt heb wat betreft medicatie, wordt alles in werking gezet door de neuroloog. Mijn keuze is gevallen op Aubagio, een klein blauw tabletje. Zou er graag bijzetten onschuldig, maar dat laat ik maar achterwege. Want als ik lees over de bijwerkingen, is dit een klein venijnig ding. Elke dag 1 tabletje innemen. Hoe simpel kan het zijn?

Vorige week een aangenaam gesprek gehad met de verpleegkundige van Alcura. Deze apotheek verzorgt deze medicatie. Drie kwartier aan de telefoon gehangen! Gisteren de eerste levering, maandelijks een nieuwe levering. Het mag wat kosten allemaal. Uit pure nieuwsgierigheid toch eens opgezocht hoe duur Aubagio is. OMG, dat is menigeen per maand kwijt aan hypotheek of huur. Wat een kostbaar goedje. Dat geldt overigens niet alleen voor Aubagio maar ook voor zoveel andere MS medicatie. En ongetwijfeld ook voor medicatie voor andere ziekten.  Geen wonder dat de gezondheidszorg zo duur is. Desondanks ben ik blij dat deze medicijnen beschikbaar zijn, dat ik in Nederland woon en dat de gezondheidszorg hier zo goed geregeld is. Lang leve de zorgverzekeraar! Die zien me aankomen dit jaar. Jarenlang heb ik alleen maar premie betaald en nagenoeg geen zorgkosten gehad. Nu explodeert de boel.

Als de bezorger langs is geweest, leg ik het pakketje op tafel neer en ga ik verder met waar ik mee bezig was. Wil er nog even niet naar kijken. ’s Middags neem ik toch maar eens een kijkje. Een doosje, in dat doosje een hoesje en in dat hoesje een mapje. Mooie (lees: dure) verpakking. Ah, daar gaat al wat geld naar toe! Net zoals naar die mooie folders over de medicatie, daar gaat ook heel wat geld naar toe! Maar goed, dat is voor nu maar bijzaak. Vandaag “moet” ik er dan toch aan geloven. Ik ga beginnen, waarschijnlijk een begin zonder einde… Als manlief me even vastpakt en een knuffel geeft, laat ik toch een traantje gaan.

Ik heb besloten om de medicatie na het avondeten in te nemen. Een goede bodem kan volgens mij geen kwaad. Ik zie er verschrikkelijk tegenop maar wat verwacht ik nu eigenlijk? Dat mijn haren meteen met bossen tegelijk uitvallen? Dat ik meteen misselijk word, hoofdpijn krijg of het toilet op moet zoeken? Mijn verstand zegt nee maar mijn gevoel spreekt boekdelen. Ik kan dit niet tegenhouden, dat gebeurt gewoon. Vroeg in de avond voel ik me niet lekker, waarschijnlijk zit dit gewoon tussen de oren. Ik voel me gespannen, heb een rare buik, nee, het zit niet goed. Zelfs mijn CBD druppeltjes kunnen me vanavond niet helpen. Ik besluit om me terug te trekken in de slaapkamer. Ik ga rustig in bed liggen, zoek wat afleiding door tv te kijken en om 21.30 uur hou ik het voor gezien. Morgen weer een dag…

 

Naschrift: 4 dagen geleden schreef ik bovenstaande blog. Inmiddels voel ik dat het kleine blauwe ding toch wat veroorzaakt in mijn lichaam. Een licht zeurende hoofdpijn, rommelige darmen, ik ben ontzettend moe en ik voel me een beetje depri. De traantjes zitten erg hoog. Voor mijn gevoel ben ik mijn lichaam elke dag meer aan het vergiftigen. Vanmorgen besluit ik, als de laatste om 08.15 uur de deur uit gaat, toch nog maar even terug te gaan naar bed. Ik kom vandaag niet opgestart, misschien dat een tweede start beter gaat….

 

 

 

13 reacties op ‘The little blue one

  1. Hopelijk is dit het wennen van je lichaam aan de medicatie. Ik blijf jou volgen, altijd. Hier en in het echte leven; als vriendin, als collega, live, via app en telefoon. That’s what friends are for 😘

    Liked by 1 persoon

  2. Verdorie nog!! Had ik je gisteren nu toch maar gewoon even flink kunnen knuffelen.. 😷 Ik baalde er toen al van, maar na het lezen van je naschrift nu nog meer.
    Ik hoop ontzettend dat je ‘herstart’ vandaag een betere was dan de eerste start van vanochtend. Soms moeten die traantjes, soms moeten die emoties, soms ‘moet’ zelfs de vermoeidheid overheersen, maar das makkelijker gezegd dan gedaan (of gevoeld).
    Dus in gedachten hou ik je even vast, huilen we even samen en hoop ik ontzettend met je mee dat je je snel wat beter gaat voelen. 😘

    Liked by 1 persoon

  3. Beste Natascha,
    Wat een herkenbare blog! Ik slik nu zo’n anderhalf jaar “the little blue one”, nadat ik 2 jaar geleden de diagnose MS kreeg. Ontzettend leuk om je blogs te lezen, allemaal heel herkenbaar.
    Ik wens je heel veel sterkte in de “startperiode” van de medicatie. Bij mij heeft het goed uitgepakt; bijwerkingen zijn geleidelijk verdwenen en ook niet meer teruggekomen.
    Succes met je site en ik zal je zeker blijven volgen.
    Lieve groetjes,
    Joyce (oeht het sjoëne Kèpel😉)

    Like

  4. Eerst wilde het niet lukken met inloggen maar het is gelukt en ben je verhaal meteen gaan lezen. Hoop dat het ondertussen weer wat beter gaat. Het is dan ook heel wat wat je allemaal moet verwerken. Heel veel sterkte. En zin in een bakje thee, kom gerust een keer aan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s