Wel geschreven, nooit uitgegeven

Deze blog heb ik geschreven, toen ik aan het herstellen was van mijn lumbaalpunctie. Toen ik aan het herstellen was van mijn schub. Toen mijn leven een grote puinhoop was, en ik een klein hoopje ellende. De titel was toen: ik ben boos! Inmiddels ben ik niet meer boos. Nou, af en toe nog een beetje… Maar ik vind de blog te mooi, om er niets mee te doen. Hij hoort toch bij mijn verhaal en mijn verwerkingsproces. Vandaar dat ik de titel heb herschreven: Wel geschreven, nooit uitgegeven. En vandaag gaat het dan toch gebeuren….

Ik ben boos, heel erg boos. Zo boos als een klein kind dat stampvoetend door de woonkamer gaat. Een kind dat dolgraag iets wilt, maar het niet krijgt. Een kind dat juist iets niet wilt, maar het desondanks toch moet. Nu zal je me niet stampvoetend aantreffen, maar ik zou het kunnen, zo boos ben ik.

De afgelopen dagen was het prachtig weer. Mensen gaan weer naar buiten, trekken er op uit. Werken in de tuin, springen op de fiets, maken een flinke wandeling. Heerlijk, die eerste voorjaarszon. Krijg je energie van maar…

Ik wil ook, maar ik kan het niet. Het lukt me niet. Die kleine opstandige kleuter in mij, komt steeds in opstand tegen de oude vrouw die momenteel in mij huist. Voel me de afgelopen maanden twintig jaar ouder geworden. De wensen van dat kleine kind in mij, botsen met de eisen die de oude vrouw me oplegt. Dat is lastig, heel erg lastig.

Eerst kon ik én het ene, én het andere, daar hoefde ik niet eens over na te denken. Deed ik teveel, dan deed een goede nachtrust wonderen. Tegenwoordig moet ik zorgvuldig plannen. Wil ik het één, kan het andere niet. Doe ik teveel, wordt dat meteen genadeloos afgestraft met een fikse hoofdpijn, beklemmend gevoel in mijn lijf en een brak lichaam de volgende dag.

Aanpassen…. Rustig aan doen… Komt wel weer goed…. Keuzes maken…. Veel gehoorde adviezen vanuit mijn directe omgeving. Allemaal heel goed bedoeld. Maar dat wil ik niet, nú nog niet. Waar is die actieve midden veertiger gebleven? Zomaar opeens vertrokken om plaats te maken voor iemand die mij tot nu toe nog heel onbekend is.

Vanavond toch maar eens een hartig woordje gaan spreken. Met de kleuter in mij, maar ook met die oude vrouw. Misschien kunnen we een compromis maken, zodat die midden veertiger weer tevoorschijn kan komen. Zijn we hopelijk allemaal tevreden….

Maar vooralsnog maken jullie nu kennis met de kleine kleuter in mij. En die is boos, heel erg boos….

Inmiddels ben ik niet meer boos. De kleuter en de oude vrouw hebben elkaar gevonden en de onenigheid is uitgepraat. Wil de kleuter ’s avonds op stap, gaat de oude vrouw ’s middags even een dutje doen. Wil de kleuter overdag niet rusten, gaat de oude vrouw ’s avonds vroeg naar bed. Tot nu toe bepaalt de kleuter wat ‘ie wil en lost de oude vrouw het op door zich aan te passen of naar een oplossing te zoeken. Hopelijk blijft het zo en kunnen die twee samen door één deur. Dan heeft deze midden veertiger het weer wat rustiger in haar hoofd, ook niet onbelangrijk…

 

 

 

 

3 reacties op ‘Wel geschreven, nooit uitgegeven

  1. Wederom heel mooi beschreven Natascha! Ik hoop dat die 2 snel samen vrienden worden, zodat we weer snel de jonge ‘oude’ Natascha zien. Maar je bent goed op weg!

    Liked by 1 persoon

  2. heel mooi omschreven. ik zeg dat ook dikwijls ( ik ben net 50 geworden) mijn ‘jonge’ geest wil nog vanalles doen, maar ik zit vast in een lichaam van iemand van 90 !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s