Lotgenoten

Zo’n vijftien jaar geleden, zaten echtgenoot en ik in het traject van onbegrepen onvruchtbaarheid. Na jaren van dokteren, IUI behandelingen en mislukte IVF pogingen met de nodige ellende vandien, besloten we om onze kinderwens naast ons neer te leggen. Dit klinkt gemakkelijker dan dat het is, maar wij kozen er op dat moment voor om samen verder te gaan. Ook dan zouden we gelukkig worden.

In deze lastige periode leerde ik een lotgenote kennen. Vandaag de dag nog steeds mijn vriendin en zelfs collega. We leerden elkaar online via de chat kennen. Al gauw ontmoetten we elkaar in levende lijve, via een blind date! Samen bezochten we bijeenkomsten van de patiëntenvereniging Freya. In die tijd vond ik het erg prettig om in contact te komen met lotgenoten. Lotgenoten weten waar je het over hebt, je hebt vaak maar een half woord nodig en ze begrijpen waar je het over hebt. Ze zitten immers in hetzelfde schuitje.

Uiteindelijk zijn we twaalf jaar geleden totaal onverwacht toch nog de trotse ouders mogen worden van een zoon. Tien jaar geleden maakte de komst van onze dochter het totaalplaatje compleet. Hoe moeilijk was het om mijn lieve vriendin op de hoogte te moeten brengen van mijn onverwachte zwangerschap. Zij die kinderloos bleef, ik die uiteindelijk toch een ander pad van het leven insloeg. Maar, de vriendschap is gebleven. Sterker nog, is hechter dan ooit. Ook voor haar had het leven een flink aantal onaangename verrassingen in petto. Ze is door diepe dalen gegaan. Ik kon op dat moment niets anders doen, dan er zijn voor haar. Samen lachen, samen huilen, maar ook samen shoppen, samen klussen én uiteindelijk ook nog samen werken….

Momenteel wordt mijn kennissenkring uitgebreid met nieuwe lotgenoten, MS lotgenoten. Net als destijds, ervaar ik ook nu weer de kracht van lotgenoten. Dat halve woord, die herkenning. Ik krijg zo veel reacties op mijn blogs, niet alleen van vrienden en bekenden, maar ook van MS patiënten, uit mijn directe omgeving maar ook verder uit den lande. Als een warme deken, zo fijn…

Lotgenoten spelen een grote rol in het verwerkingsproces waar je doorheen gaat na een diagnose of levensgebeurtenis. Je doorstaat dezelfde emoties en gevoelens. Je herkent de stadia waar je doorheen gaat. Je zit met dezelfde vragen. Je hebt dezelfde twijfels. Ieder doet het op zijn eigen manier en toch voel je een grote verbondenheid en voel je je samen sterk.

Deze blog is voor mijn MS lotgenoten, dichtbij of veraf. Heel erg bedankt voor alle steun die ik van jullie krijg. Voor het lezen van jullie ervaringen, antwoorden die jullie mij gegeven hebben op mijn vragen of reacties op mijn blogs. Samen staan we sterk 💪🏻.

Deze blog is ook voor mijn ex-lotgenote en nu heel erg dierbare vriendin. Wat ooit begon met een blind date in Venlo, is inmiddels een hechte vriendschap geworden. Ondanks alles wat de afgelopen jaren op ons beider pad is gekomen, staan we sterker dan ooit in het leven. Bedankt voor je vriendschap 😘.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s