Het roer moet om

Op het moment dat ik vastliep, gooide ik mijn anker uit, en vroeg ik om hulp. Om hulp vragen is niet een van mijn sterkste kanten maar ik wist dat er iets moest gaan gebeuren. Vanaf dat moment, gloort er weer wat licht aan de horizon en komt er een soort van rust over me heen….

Mijn huiswerk is af, ik ga de confrontatie aan met hetgeen ik opgeschreven heb. Mijn massage therapeute leest en ontleedt alles, tot de allerlaatste punt. Niets gaat aan haar voorbij. Zij leest tussen de regels door en zoals altijd is ze recht door zee. Het is erg confronterend, hard en pijnlijk, maar ik moet even met mijn neus op de feiten gedrukt worden. En die feiten liegen er niet om. Ik neem mijn pakje zakdoekjes er bij, de tranen komen…

Ik was best goed op weg in mijn “traject” MS. Ik zou dat wel even doen. Natuurlijk had ik slechte dagen, maar meer goede, dus waar hebben we het over? Maar wie heb ik nu eigenlijk voor de gek gehouden? Want ondertussen dat ik bezig was met MS, medicatie, over grenzen heen gaan, verloor ik datgene uit het oog wat het allerbelangrijkste in mijn leven is. Mijn gezin, mijn man en mijn kinderen. Iedere keer als ik over mijn grenzen heen ga, voor andere mensen wel te verstaan, confronteer ik hun met een moeder en echtgenote die labiel en verdrietig is. Die niet doet wat ze graag zou doen met haar gezin, omdat de energie op is. Weg, verbruikt voor andere doeleinden die veel lager op mijn prioriteiten lijst staan. AU…..

Dan laat ze me een filmpje zien, over “The man and his black dog”. De naam van zijn hond is depression. Oh nee, ik ben niet depressief. Ik heb MS, deal met de gevolgen daarvan en probeer dit een plaats te geven in mijn leven. Het is toch best te begrijpen dat je hier niet supervrolijk van wordt? Als ik het filmpje bekeken heb, is mijn conclusie dat mijn black dog MS heet. Dan klopt het filmpje vrij goed en herken ik veel. Ik denk nog steeds dat ik niet depressief ben, maar die sombere gevoelens en gedachtes, die herken ik wel. AU….

Nu ik te maken heb met MS, met een lijf dat af en toe hapert, met medicatie, met een wankelend toekomstbeeld, met onzekerheden en angst, weet ik één ding zeker: het roer moet om. En ik kan dit niet alleen. Ik gooi alle mogelijke ankers uit en vergroot mijn vangnet zodat ik niet verdrink in die grote onstuimig kolkende oceaan.

Langzaam neem ik zelf het roer in handen, bepaal mijn koers, draai van bakboord naar stuurboord in de hoop in een rechte vaarlijn te komen. Hopelijk krijg ik snel de wind in de zeilen en ga ik weer volle bak vooruit…

 

5 reacties op ‘Het roer moet om

  1. Iedereen die met grote onzekerheid, pijn, angst en onrust leeft heeft die AU momenten. Je bent mens. En een heel mooi mens. Het zou onmenselijk zijn wanneer je met deze gevoelens dealt en met tijden niet neerslachtig, verdrietig, leeg, op en futloos bent. Noem het hoe je wilt. Depressie of realistisch voor wat je ondergaat. In mijn ogen dus vooral menselijk. En geloof me.. jouw gevoelens herken ik volkomen.. ook al komen ze door totaal andere redenen. De voortvloeiende gevoelens ken ik. Doe het ook maar allemaal, draag het maar allemaal.
    Gelukkig schrijf je dat goede dagen overheersen op slechte. Neemt niet weg dat de slechte heel diepgaand voelen. En ik begrijp dus waarom je therapeut je het filmpje liet zien. Hou jezelf in acht, hou daarna je gezin en degene waarvan je het meest houdt in acht, alle andere daarop volgende prioriteiten dus pas daarna. Gemakkelijk gezegd, maar wat moet je er alert op zijn en bewust van blijven. Menselijk ook om dat met tijden neigen te ‘vergeten’, jezelf te verliezen in de gewoonte van altijd maar geven en overal aan te voldoen. Ik hoop snel weer live met je te praten, te kletsen. Ik reageer niet iedere keer, maar lees elk blok met zoveel begrip en respect. Je woorden.. ik lees ze niet alleen, ik voel ze. Ik blijf het zeggen. Je doet het zooo goed, in welke state of mind dan ook! En ik ben en blijf trots! Ben lief voor jezelf meis. X

    Liked by 1 persoon

  2. Aanvaarden, het een plekje kunnen geven,ermee dealen, een andere leven gaan leiden ;het is ook allemaal veel..Heel herkenbaar.Het heeft bij mij bij ook een tijdje geduurd voordat ik een balans vond.En vaak ben ik die nu nog kwijt als ik over mijn grenzen ga.Geef jezelf te tijd en wees niet te hard voor jezelf,je doet het zo goed.

    Liefs

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s