Folderkolder

Vanaf het moment dat onze zoon de basisschool verliet, veranderde hij ontzettend. Keek hij me eerst nog recht in de ogen aan, ineens groeit hij me boven het hoofd en kijkt hij bijna op me neer. Fietst elke dag naar school, 10 kilometer enkele reis, door weer en wind. Hij heeft zijn draai gevonden op het voortgezet onderwijs en heeft het goed naar zijn zin.

Eenmaal thuis maakt hij zijn huiswerk in een rap tempo en dan gaat de XBox aan. Ik moet ook even ontspannen mam. Prima, zolang als hij zijn best doet en de kantjes er niet vanaf loopt, heb ik daar geen problemen mee. Maar, ook geen uren aan een stuk, dat hoeft nu ook weer niet.

Games kosten geld. Behoorlijk wat geld. Meer dan hij met zijn zakgeld kan betalen. Dus kaartte ik eens voorzichtig aan of het niet tijd werd voor een bijbaantje. Folders bezorgen. In eerste instantie gaf hij als antwoord dat hij liever huiswerk maakte. Yeah right, alsof hij dat uren aan een stuk doet. Later kwam hij er toch op terug en toen hij hoorde wat hij kon verdienen, was hij om. Het zijn uiteraard geen megabedragen maar een puberhart is gauw gevuld, althans, nu nog wel…

Hij werd folderbezorger!

Zijn weken zijn aardig gevuld. Lange dagen school, flinke reistijd, avondje Jong Nederland, avondje freerunnen. Huiswerk maken, gamen, filmpjes op Youtube kijken. Hij leeft vaak in zijn eigen wereldje. Oortjes in, afgesloten van alles en iedereen. Dus ik kan nou niet echt zeggen, dat ik veel contact met hem heb. En dan bedoel ik met contact “echte gesprekken”. Niet die (eenzijdige) gesprekjes van: ruim je schooltas eens op, zet je schoenen waar ze horen, hang je jas aan de kapstok, gooi je vieze was in de wasmand enz.

Maar goed, hij werd dus folderbezorger. Ik had gezegd dat ik hem af en toe wel mee wilde helpen met folders invouwen en bezorgen. Zeker in het begin. Mits mijn lijf het toelaat natuurlijk. Dat vond hij fijn. Dus zo gingen we een paar weken geleden voor het eerst samen op stap. De wijk verkennen waar hij moest bezorgen en een wervingsflyer bezorgen. Zijn eerste opdracht. De week erna kwamen zijn eerste “echte” stapels folders. Ik appte hem een foto: werk aan de winkel. Daar schrok hij wel even van. Poeh hé, dat zijn er veel.

’s Avonds begonnen we meteen met invouwen. Dat is overigens meer werk dan het bezorgen zelf. Zusje wilde ook meehelpen maar niet voor niets. Hij wil echter nu nog geen “loon” afgeven dus sloeg hij haar hulp af. Uiteindelijk hielp ze toch mee maar nam ze geregeld een pauze tussendoor. “Als ik betaald krijg, neem ik geen pauze. Maar nu ik niet betaald krijg, doe ik dat wel”. En dan ging ze heel demonstratief met de armen over elkaar zitten 😂.

Mam, wil jij ook geld als jij mee helpt? Nee, natuurlijk niet. Het enige wat ik wil en krijg, is wat quality time met mijn puberzoon. Daar ben ik heel blij mee. Samen vouwen, samen sjouwen.

Hij heeft me aangenomen als vrijwilligster!

2 reacties op ‘Folderkolder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s