De appel valt niet ver…

Laatst werd ik in de auto overvallen door een liedje. Een mooi nummer van Rowwen Heze dat we bij de afscheidsdienst van mijn vader lieten horen. Vur altied is vurbeej. Mooi wat muziek met je kan doen. Ik zal nooit meer naar dit nummer kunnen luisteren, zonder aan pap te denken. Even gingen mijn gedachten terug in de tijd. Ik zie ons nog samen zitten aan de laptop. Ik was thuis aan het werk en hij kwam even langs. “Luister eens even naar dit lied, ik wil dat jullie dit laten horen als ik er niet meer ben”. Pap was volop bezig met het regelen van zijn eigen afscheid, zo bewonderenswaardig hoe hij dit deed. Hij had er alles voor over gehad, om er zelf bij te zijn…. Maar ja….

Mijn gedachten gingen terug naar zijn leven, naar hoe hij was en wie hij was. Hij wist hoe een ziekte de grond onder je voeten weg kon slaan. Hij wist hoe een diagnose je leven voor altijd op de kop kon zetten. Hij was een man die desondanks dat hij wist, dat hij deze oneerlijke strijd niet kon winnen, toch het gevecht met zijn ziekte aan ging. Hij wilde zo graag.

Ruim drie jaar geleden heeft hij zijn strijd tegen de kanker op moeten geven. Tot de allerlaatste dag, was hij bij ons, op de manier zoals hij dat altijd was. Hij wist ’s morgens dat zijn tijd gekomen was en gaf dat ook duidelijk aan. Hij gaf zich die dag over aan zijn lot en dezelfde avond blies hij zijn laatste adem uit. Gewoon zoals hij was, in alle rust en eenvoud.

Gelukkig valt de appel niet ver van de boom. Zijn vastberadenheid, moed en wilskracht stromen ook door mijn aderen. Maar ook zijn eigenwijsheid heb ik geërfd. Dat maakt mij de persoon die ik ben en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Ondanks het gemis, heeft zijn overlijden mijn leven ook verrijkt. Om hem bij te staan in de laatste uren van zijn leven, voelde erg speciaal…. Verdrietig om zijn overlijden ben ik niet meer, de meeste tranen zijn na die jaren wel opgedroogd. Soms, net zoals laatst in de auto, overvalt me het gevoel van gemis. Dan zou ik er alles voor over hebben, om hem even te zien, te horen en te spreken. Maar bovenal ben ik ontzettend trots dat hij mijn vader was.

Vur altied is vurbeej, maar voor altijd in mijn hart ❤️

IMG_1715

 

Een reactie op “De appel valt niet ver…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s