Rupsje Nooitgenoeg

’s Nachts lag er, in het maanlicht, een eitje op een blad. En toen op een mooie zondagmorgen de zon stralend en warm opging, kroop uit het eitje -knak!- een hongerige rups….. Ontelbare malen heb ik onze kinderen voorgelezen uit het boek Rupsje Nooitgenoeg van Eric Carle. Over de hongerige rups die zich dag in dag uit volpropt met eten om zich vervolgens te ontpoppen tot een mooie vlinder. Door mijn MS heb ik ook een onstilbare honger. Niet naar eten, maar naar dingen doen, beleven en ervaren. Zo lang ik het nog kan en nu het allemaal nog zo goed gaat. Totdat…

Totdat wat eigenlijk…? In het leesboek ontpopt de hongerige rups zich tot een prachtig mooie vlinder. Ik vrees dat de MS zich niet ontpopt tot iets moois in mijn lijf. Damn you, stomme MS. Ik wil jou helemaal niet in mijn lijf, ik wil jou niet in mijn leven. De afgelopen week heb ik je regelmatig gevoeld. Dan breng jij een onrust in mijn hoofd. Jij maakt mij bang. Bang voor wat komen gaat. Bang voor wat jij aan kunt richten in mijn lijf en in mijn hoofd.

Overdag ben ik positief en optimistisch. Niet om mezelf of anderen voor de gek te houden. Dit is zoals ik ben. Ik wil dit voor mezelf, voor mijn gezin, voor de mensen om mij heen. Ik laat die MS niet constant toe in mijn gedachten en daarmee mijn leven beheersen. Maar dan in de avond, als het stil word, als ik in bed lig… Als ik mijn voeten voel branden, pijntjes hier en daar voel die ik nooit eerder heb gevoeld, zo ontzettend moe ben en toch lig te malen omdat mijn hoofd nog niet tot rust komt. Dan weet ik dat niets is wat het lijkt. Dat er wel degelijk iets aan de hand is met mijn lijf. Dat mijn lijf niet meer is, hoe het was en ook zeker niet meer word hoe het was.

Damn you, stomme MS. Jij zorgt ervoor dat het me soms dagen kost om bij te komen van een dagje uit. Dat ik soms niet meer uit mijn woorden kom. Dat ik soms doodmoe thuis kom van een halve dag op mijn werk. Dat ik alle plannen die ik maak zorgvuldig af moet wegen. Dat ik altijd rekening moet houden met jou en je eventuele aanwezigheid. Of je je laat zien of voelen, of dat je diep in mij verborgen blijft maar ondertussen wel rondsluipt in mijn lijf.

Damn you, stomme MS. Jij hebt een zekere onzekerheid in mijn leven gebracht waar ik niet op zat te wachten. Een onzekerheid waar ik geen rekening mee had gehouden, never nooit niet. Voel ik me vandaag goed, morgen kan het zo weer anders zijn. Hoeveel verder in de tijd durf ik nog vooruit te kijken?

Hongerig ben ik, net als Rupsje Nooitgenoeg. Hongerig naar alles wat ik nog wil. Het liefst zo snel mogelijk. Nu het nog kan. Wie weet wat de toekomst brengen zal?

Damn you, stomme MS…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s