La douce France

Dat ik een voorliefde heb voor schrijven, zal inmiddels niemand meer ontgaan zijn. Dat ik een voorliefde heb voor Zuid-Frankrijk, weten de mensen die mij beter kennen. Dat deze twee voorliefdes voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, weet denk ik niemand. Dit enigszins vreemde verbond komt voort uit mijn vroege jeugdjaren.

Toen gingen we elk jaar op vakantie naar Sospel, een nostalgisch dorpje in Zuid-Frankrijk. Aan deze vakanties heb ik mooie jeugdherinneringen. Met ons gezin, bestaande uit vier personen, in een klein autootje op weg naar het prachtige zuiden van Europa. Geen airco, geen filmpjes voor onderweg, niets van luxe achterin die kleine auto. Gewoon instappen en gaan, 1303 kilometer. Handdoeken voor de achterramen om de zon enigszins tegen te houden. Onderweg telden we kentekenborden, auto’s op kleur, we lazen boekjes en deden een kaartspelletje. En soms namen we ook nog mijn oma, de moeder van mijn vader, mee in dat krappe autootje. Er werd niet gezeurd of geklaagd, we maakten het gewoon passend en het ging allemaal.

In Sospel woonde een oom van mijn vader, de broer van mijn oma. Deze oom, Mathieu Smedts , door ons altijd ome Jeu genoemd, was een markant persoon. Hij was Nederlands journalist, schrijver en verzetsstrijder. Hij werd vooral bekend als hoofdredacteur van Vrij Nederland. Het laatste deel van zijn roerige leven, woonde hij met zijn vrouw in Sospel.

Ze woonden in een prachtig huis, hoog in de bergen, met een vrijstaand gastenverblijf. De Franse wijn stroomde rijkelijk, een sigaartje en een lekker kaasje ontbraken uiteraard niet. Dat was leven als God in Frankrijk. Hij schreef daar in 1972 een boek over.

IMG_5812

In de kelder van dit mooie huis, bevond zich de werkkamer van ome Jeu. Een donker schrijvershol. Tegen alle wanden stonden overvolle boekenkasten. Temidden hiervan stond een groot bureau overladen met paperassen én een grote ouderwetse typemachine. Op deze typemachine zijn veel prachtige verhalen en anekdotes tot leven gekomen.

Als ik er nu aan terug denk, ruik ik weer die vochtige muffe geur van de kelder en de typische geur van oude boeken. Ik was helemaal gefascineerd door die verborgen kamer. Die grote typemachine had een grote aantrekkingskracht op mij. Dit wilde ik later ook, schrijver of journalist worden. Een jeugddroom.

Toen ik van de HAVO afkwam, stond ik in dubio: ga ik naar de school voor Journalistiek in Tilburg of kies ik voor de inservice opleiding voor A-verpleegkundige? De gezondheidszorg had ook een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb gekozen voor het laatste. En heden ten dage ben ik nog steeds werkzaam in het ziekenhuis.

Soms denk ik wel eens: wat als ik toen anders had gekozen? Toch heb ik nooit spijt gehad van mijn keuze. Ik werk nog altijd graag in het ziekenhuis. Het schrijven zit blijkbaar in mijn bloed, niets of niemand verandert hier iets aan, ook mijn beroepskeuze niet. Schrijven doe ik graag, het bloggen gaat me goed af én vervult op deze manier toch een beetje mijn jeugddroom…

 

 

 

Een reactie op “La douce France

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s