Ja, ik wil…

Vandaag precies 23 jaar geleden stonden lief en ik hand in hand voor de ambtenaar van de burgerlijke stand. Verliefd, geliefd en vol toekomstdromen…

In voor- en tegenspoed… Wisten wij veel wat de betekenis van deze woorden was. Wat het leven allemaal te bieden had. Wij konden de wereld aan samen. Dat ieder huisje zijn kruisje droeg, dat het gras bij de buren altijd groener was. Daar hadden we allemaal wel eens van gehoord. Maar hoe dit in werkelijkheid zou zijn…

In de loop der jaren hebben we afscheid moeten nemen van dierbare mensen. Mensen die we vandaag de dag er nog heel graag bij hadden gehad. Zijn we de nodige obstakels tegen gekomen, die ons levenspad niet altijd gemakkelijk maakten. Maar we hebben ook het geluk gehad, om ouders te mogen worden van twee gezonde lieve kinderen. Leven, overleven en de dood, het hoort er allemaal bij. Even slikken en weer doorgaan.

In rijkdom en armoede… We hadden net een eigen huis gekocht. De centjes waren op. Er was geen geld voor een bruidsjurk, een trouwpak, een uitgebreid feest. ’s Morgens om 9.15 uur naar het gemeentehuis, was gratis. In ons kleine autootje. Nette kleding aan, een vriend die foto’s maakte, lieve familie en vrienden erbij.  ’s Avonds een klein feestje bij mijn ouders thuis, in alle eenvoud. Het was goed, het was genoeg. Het échte feest, met alles erop en eraan zou later nog wel een keer komen. Inmiddels heb ik in de loop der jaren genoeg huwelijken, destijd grootst gevierd, zien stranden. Geluk en liefde gaan niet over een bruidsjurk en een trouwpak. Geluk en liefde gaan over hele andere zaken.

In ziekte en gezondheid… Tja, natuurlijk wist ik dat ziekte bestond in een mensenleven. Ik werkte destijds ook al in het ziekenhuis en had al het nodige gezien. Maar, als je er zelf mee geconfronteerd wordt, wordt het toch allemaal net iets anders. Manlief staat nog steeds aan mijn zijde, ondanks mijn ziekte. Hij heeft zich niet af laten schrikken door doembeeelden over de toekomst. Hij is mijn grootste steun en toeverlaat.

Onze huwelijksboot vaart al 23 jaar. Heeft heftige stormen gekend, zoals ieder huwelijk wel kent. Flinke regen- en onweersbuien. Af en toe dacht ik dat we zouden kapseizen, toch hielden we het droog en bleven onze hoofden boven water. Inmiddels vaart onze schuit met vier bemanningsleden aan boord, een gedegen team. We schrikken niet meer van een storm meer of minder. Laat maar komen, alles komt goed. Wij kunnen het hebben.

Dus op de vraag “neemt u deze man tot uw wettige echtgenoot?” zeg ik na deze 23 jaren nog steeds volmondig: ja, ik wil… Graag zelfs…

IMG_1713

 

4 thoughts on “Ja, ik wil…

  1. Oh wat herkenbaar! Tranen in mijn ogen ervan. En idd, het gaat niet over jurken, pakken en feesten! Het gaat om liefde, vertrouwen en oprechtheid. Eerlijkheid en communicatie… Ook ons bootje vaart al ruim 21 jaar over helderblauwe oceanen of grijze stormzeeën. Samen houden we het vlot, reven de zeilen waar nodig of spannen de fok aan om net ff sneller te kunnen. Het huwelijksbootje is een zeer treffende allegorie.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s