Mijn fietsmaatje

Dat ik Trainingsmaatjes heb om mee te wandelen, dat wisten jullie al. Maar sinds twee weken heb ik een nieuw maatje. Trots presenteer ik in deze blog mijn fietsmaatje. Een hip gekleurd stuk staal met witte banden, witte zadel, witte handvatten en het allerbelangrijkste onderdeel: een middenmotor die mij gaat ondersteunen bij het fietsen. De beste uitvinding ooit!

Zoonlief trapt iedere dag 10 kilometer naar school en weer 10 kilometer naar huis. In een tempo dat voor mij niet bij te houden is. Dat wil ik ook helemaal niet. Daar word ik beslist niet onrustig of verdrietig van. Pubers hebben nog jonge sterke benen. Die kunnen en willen niet fietsen in een slakkentempo. Dat is saai en not done…

Ik begon me af en toe wel wat zorgen te maken als ik met onze dochter mee naar haar (basis)school fietste. Als zij ontelbare keren achterom moest kijken of ik ook nog kwam, en dat terwijl het maar zo’n klein stukje was. Kracht zetten met mijn linker been geeft soms problemen. Niet leuk maar is gewoon een feit, en daar kan ik niet om heen.

Nu beschik ik altijd over een auto en gelukkig gaat autorijden me over het algemeen nog goed af. Maar hoe lekker zou het zijn, om vaker even de fiets te pakken? Gewoon lekker die frisse buitenwind opsnuiven? Of misschien zelfs wel met de fiets naar mijn werk? Mijn werkgever doet mee aan het Nationaal Fiets Plan en zodoende ging ik eens voorzichtig oriënteren hoe dat nu precies zat met een E-bike. Eerlijk is eerlijk, voor mij had een E-bike een hoog 65+ gehalte (excuses aan mijn “oudere” lezers en lezeressen, ik bedoel het niet gemeen). Ik zag mij er in ieder geval nog niet op fietsen.

Op een zaterdagmiddag ben ik eens een kijkje gaan nemen bij de rijwielhandelaar. Er is genoeg keuze in E-bikes, klassieke modellen maar ook hippe E-bikes met leuke kleurtjes. Eigenlijk voor ieder wat wils. Deze fiets viel mij meteen op.  Leuk model, frisse kleur. Eigenlijk precies iets voor mij. Nadat ik een proefronde had gefietst, wist ik het zeker. Deze fiets wilde ik hebben. Wat een heerlijk gevoel, moeiteloos trapte ik mijn proefrondje. Op deze fiets zag ik me wel naar het werk fietsen.

Inmiddels ben ik al een paar keer naar mijn werk gefietst, 13 kilometer enkele reis. Als een koning(in) te rijk, zoef ik door het landschap. Met een heerlijk gevoel van vrijheid!

Ik heb mijn zoon wel plechtig moeten beloven dat ik niet met zijn fietsgroepje mee fiets. Het zou best kunnen, we moeten namelijk dezelfde richting op. Uiteraard doe ik dat niet. Het is natuurlijk verre van cool om als 13-jarige met je moeder naar school te fietsen.

Bij nader inzien is er natuurlijk nog een reden dat ik niet met hem mee mag fietsen. Hij is natuurlijk bang dat hij me niet meer bij kan houden. En dat zit er dik in. Kan ik voor de verandering eens achterom kijken. Lekker puh….

IMG_2041

 

3 reacties op ‘Mijn fietsmaatje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s