Ups en downs

In mijn blogs schrijf ik over mijn leven met MS. Het allerliefst zeg ik tegen mensen dat het goed met me gaat. Gelukkig gaat het over het algemeen ook goed maar het zou een vertekend beeld geven als ik alleen maar zou zeggen dat het goed gaat, want er zitten ook mindere dagen tussen. Die horen er helaas ook bij. Dagen dat ik met de neus op de feiten wordt gedrukt. Ik kan dan wel doen alsof ik gezond bent, op zulke dagen geeft mijn lijf precies aan, hoe ik ervoor sta. En dat is best confronterend.

Op dagen dat het minder gaat, trek ik me terug in mijn schulp. Terwijl ik op dagen dat ik me goed voel, het wel van de daken af kan schreeuwen. Misschien niet helemaal eerlijk naar de buitenwereld toe, maar ik heb een gruwelijke hekel aan klagen. Waarom zou ik anderen daarmee lastig vallen? Ik kan wel eens een tipje van de sluier oplichten en door laten schemeren dat het even iets minder gaat, maar daar blijft het dan ook bij. De goede dagen komen echt wel weer terug, tenminste, tot nu toe gelukkig wel…

De afgelopen weken heb ik me fantastisch gevoeld. Energie voor tien, sporten, wandelen, werken, leven, genieten. Hoezo MS? Totaal geen last van klachten. Heerlijk, wat een rijkdom, een lijf dat (even) normaal functioneert. Natuurlijk doe je dan veel te veel, dat is en blijft de eeuwige valkuil. Ga je over alle grenzen heen die er maar te vinden zijn. Je voelt je gezond, tegen beter weten in….

Totdat de dag aanbreekt, dat ik het aan voel komen. Ik heb te veel gedaan, ben te enthousiast geweest. Ik probeer de schade te beperken door het even rustig aan te doen om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het al te laat is. Het leed is al geschied. Mijn lijf komt in opstand, schreeuwt om rust. Alles overheersende vermoeidheid, pijn in  het hele lijf, armen en benen die zwaar aanvoelen en een wattig hoofd dat niets kan onthouden.

Als daar dan ook nog eens de meivakantie bovenop komt, regelmaat en ritme ver te zoeken zijn en alles net iets anders is dan anders, dan is mijn lijf helemaal de weg kwijt. Bam, meteen weer met beide voeten op de grond. Mijn MS speelt weer eens de baas. Wat baal ik daar ontzettend van. Eigen schuld, dikke bult? Ja, want ik zou onderhand beter moeten weten. Nee, want ik heb altijd zoveel te doen en als ik me goed voel, dan gaat dat allemaal zo lekker en ben ik niet te stoppen.

Mijn MS en ikke, ging het gisteren goed, vandaag en morgen kunnen zo weer anders zijn. Met ups en downs. Hoewel ik ontzettend kan genieten van de ups, vallen de downs me heel zwaar. Stomme MS….

 

 

 

7 reacties op ‘Ups en downs

  1. Zo heerlijk herkenbaar 😑 maar inderdaad, als het goed gaat op halve kracht leven omdat het weleens mis kan gaan kan ik ook niet, ik weet nu al dat ik na de meivakantie een week niks kan, maar dan heb ik in ieder geval een gezellige week met mijn jongens gehad

    Liked by 1 persoon

    1. Zo denk ik er ook over. Ik kan tijdens mijn ups niet rustig aan doen. Ik voel me dan superwoman. Mensen zeggen wel eens tegen mij dat ik toch moet leren doseren maar ik weet echt niet of dat ooit gaat lukken.

      Like

  2. Lastig is het hè, dat het zo onvoorspelbaar is dat je je er niet op kunt instellen.
    Zelf heb ik lichamelijk gezien eigenlijk nooit een goede dag, dus kijk ik altijd naar hoe ik me mentaal voel en dat is vaak gelukkig wel goed. Dan kan ik de lichamelijke ellende wel aan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s