Het komt steeds dichterbij (MiSsie Ventoux deel 12)

Een jaar geleden vertelde ik Jolanda over mijn plannen om mee te gaan doen met Klimmen tegen MS. Spontaan bood ze aan om mee te lopen. Van het een kwam het ander en uiteindelijk vormden we samen Team MiSsie Ventoux.

Terug denkend aan het afgelopen jaar, heb ik eigenlijk al meerdere keren de Ventoux beklommen. Niet fysiek, wel mentaal. Er waren hoogtepunten, maar ook erg diepe dalen waar ik dan toch weer uit wist te krabbelen. De afgelopen weken dacht ik stabiele grond onder mijn voeten te hebben.

Ondanks de goede voorbereidingen, begint de spanning voor ons grote klimavontuur zich op te bouwen. De druk om te presteren is voor mij heel groot, ik wil zo graag bewijzen dat ik het kan. Spanning in een lijf is niet goed en komt er op een gegeven moment toch uit. Bij mij uitte zich dit de afgelopen week met flinke rugpijnklachten. Ai, dat kan ik helemaal niet gebruiken. Eigenlijk nooit, maar nu al helemaal niet.

Afgelopen zaterdag zouden Jolanda en ik nog een laatste training samen gaan doen. Maar die rugpijn gooide roet in het eten. Zitten ging niet, liggen ging niet, staan ging niet. Geen enkele houding was comfortabel. Ik scharrelde maar wat rond. Groggy van de pijnmedicatie, die overigens wel werkte waardoor ik een beetje mobiel bleef.

Het vertrouwen in mijn lijf is weg. Je begint te twijfelen. Zijn die klachten MS gerelateerd? Komt het van de medicatie? Of is het gewoon vette pech? Gelukkig was daar mijn fysiotherapeute die me met een flinke peptalk en een goede behandeling weer op het juiste spoor zette. En nu maar hopen dat het herstel in een stijgende lijn omhoog gaat, net als de Mont Ventoux…

De komende dagen staan in het teken van wandelen, fietsen en zwemmen. Krachttraining laat ik even achterwege. Daarbij de nodige rust inbouwen want 10 juni komt heel snel dichterbij. Toen we ons aangemeld hadden in oktober, was het nog de ver-van-je-bed-show. Dan komt het moment, dan ga je tellen in maanden. Vervolgens in weken en inmiddels tellen we in dagen. Ik ben nog steeds vastbesloten om die top te gaan halen. Het woord opgeven komt niet voor in mijn woordenboek. Maar af en toe moet ik wel even slikken als ik verhalen hoor of foto’s zie van die reusachtige kale berg. En al helemaal als ik me voelde zoals ik me de afgelopen dagen heb gevoeld. Dan lijkt die berg nog hoger…

Op momenten dat de twijfel toeslaat, kijk ik terug naar het afgelopen jaar. Van hoever ik ben gekomen en waar ik nu sta. Dan weet ik dat ik dit moet doen, om het afgelopen jaar positief af te sluiten. Die beklimming van de Mont Ventoux is op meerdere vlakken een overwinning. Samen met Jolanda aan mijn zijde, mijn gezin aan de zijlijn als supporters, en de vele mensen die met ons meeleven, gaat dit lukken. Dat weet ik zeker. Al moet ik kruipend over die finish…

IMG_2017

5 reacties op ‘Het komt steeds dichterbij (MiSsie Ventoux deel 12)

  1. Natascha en Jolanda, dit gaat jullie zeker lukken. Wij wensen jullie heel mooie en prachtige ervaringen toe.

    groetjes: ome Frans en tante Tonnie

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s