Het mannetje met de hamer

Zomaar ineens zijn we in de derde week van onze vakantie beland. Zomaar ineens heb ik ook weer het mannetje met de hamer op bezoek. TOINKKKK… De afgelopen weken heb ik vanwege de tropische hitte heel veel rust genomen. Je weet wel, van de hangmat naar het ligbed en weer terug, heerlijk. Mijn lijf deed het daar heel goed op. Maar, we hadden ook afgesproken dat als de temperaturen weer een beetje normaal zouden worden, we weer wat actiever zouden worden.

Afgelopen donderdag zijn we dan ook een dagje naar Amsterdam geweest, lekker op ons gemak, met de trein. Aan het einde van de middag voelde ik al aan mijn lijf dat mijn accu leeg aan het raken was. Gelukkig hadden we verder niet veel meer op de planning staan dus dacht ik met een paar daagjes rust mijn accu wel weer op te kunnen laden.

Niets is minder waar, mijn accu lijkt wel stuk. Wat ik ook doe, hij lijkt maar niet op te willen laden. Heeft waarschijnlijk ook kennis gemaakt met het mannetje met de hamer. Ik kan niets anders doen dan toegeven aan die vreselijke vermoeidheid, die in de ochtend bij het opstaan al aan me knaagt. Mijn gezin weet dit, heeft er alle begrip voor en gunt me ook de tijd om weer bij te komen.

Diegene die er het meeste last van heeft, ben ik zelf. Ik voel me schuldig ten opzichte van mijn gezin. Waarom kan ik nu niet gewoon alles doen wat ik graag zou willen doen? Terwijl mijn gezin er helemaal geen last van heeft. Zij vinden het fijn om gewoon lekker thuis te zijn, lekker niets te doen. En toch blijven die schuldgevoelens knagen.

Diep van binnen borrelt er iets wat lijkt op boosheid, onmacht en verdriet. Alhoewel ik weet dat er veel mensen zijn die het veel slechter af gaat dan mij, ben ik nu verdrietig om hetgeen wat ooit was en niet meer is. Om hetgeen wat waarschijnlijk ook nooit meer terug komt. Is dit dan een deel van het zogenaamde verwerkingsproces? Een proces wat ik altijd zoveel mogelijk wegduw omdat het aan mij niet besteed is?

Misschien wordt het eens tijd dat ik mijn kop uit het zand haal. Ik, de altijd en eeuwige struisvogel. Dat ik eens toegeef, dat het wat minder gaat en me dan niet verstop en terugtrek in mezelf. Waarom mag de buitenwereld niet weten, dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is?

Dus zeer tegen mijn positieve instelling in, dit keer een blog met wat minder positiviteit. Morgen ga ik het weer proberen, vandaag even niet…

IMG_2287

 

2 reacties op ‘Het mannetje met de hamer

  1. Zo herkenbaar. Mijn lichaam doet ook niet meer wat mijn geest wil. In mijn hoofd ben ik niet ziek maar lichaam werkt niet mee.Daardoor voel ik mij ook schuldig tegenover man en kinderen. Weet nu 2 jaar dat ik ms heb en de moeheid en dergelijke vind ik nog steeds moeilijk te accepteren. Vind het heel logisch dat je er van baalt. Ik baal met je mee en ga er morgen weer met verse moed verder. Sterkte en succes

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s