Onze Griekse viervoeters (deel 1)

Van huis uit ben ik opgegroeid met honden. Als je dat eenmaal gewend bent, wil je vaak niet meer zonder. Toen wij drie jaar getrouwd waren en er ruimte kwam voor een hond, kochten we onze eerste hond. Mika, een prachtige Hollandse herder. Een pittige, actieve en alerte hond waar we ontzettend van genoten.

IMG_2340

Er was echter een groot probleem, Mika kon niet met kleine kinderen overweg. Toen ze acht jaar was, kregen we onze zoon. Wat we ook probeerden, de combinatie Mika en zoonlief was verre van ideaal. Mika vluchtte weg voor de baby en wilde er helemaal niets van weten. Met pijn in ons hart hebben we een andere plek voor haar moeten zoeken want we wilden beslist niet het risico lopen dat het mis zou gaan. Gelukkig is ze uiteindelijk op een goede plek terecht gekomen en is ze daar heel oud mogen worden. Dat verzachtte het verdriet, dat ze niet bij ons kon blijven.

Inmiddels was ons gezin uitgebreid met een dochter. Toen beide kinderen wat groter werden, kwam er een konijn. Vervolgens twee cavia’s. Leuke huisdieren maar toch anders dan een hond. Met name bij mij speelde steeds vaker de gedachte om weer een hond aan te schaffen. Ik vond het vroeger als kind altijd heerlijk om honden om me heen te hebben. Ik gunde onze kinderen ook zo’n dierenvriendje.

Maar, een hond is veel werk. Je moet er altijd rekening mee houden als je een dagje weg wilt, je huis wordt sneller vuil. Een hond moet uitgelaten worden, door weer en wind. Dus we gingen niet over één nacht ijs. Manlief wilde beslist geen fifi-hondje, daar ging hij niet mee wandelen. Ik wilde geen bakbeest, want dat zag ik niet zitten met onze kinderen.

Op een dag was ik aan het rondneuzen op baasjegezocht.nl en daar kwam ik Trude tegen. Een zwart hondje uit Griekenland, medium size. Een soort van uit de kluiten gewassen teckel of een kleine labrador met korte poten. ’t Is maar net hoe je het bekijkt. Ik kon haar niet meer uit mijn hoofd zetten. Bleef elke dag kijken op internet of ze er nog was. Het leek wel of ze op ons wachtte.

Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en besloten we om haar te adopteren. In januari 2013 was het dan eindelijk zover, we mochten kennis gaan maken met deze kleine zwarte glimworm. In de vroege ochtend reden we richting het noorden waar Trude in een gastgezin verbleef.

Toen we daar kwamen, troffen we een klein bang hondje aan wat zich in het verste hoekje achter de bank verstopte. Uiteindelijk kwam ze heel voorzichtig snuffelen en zocht ze als eerste contact met onze zoon. Het ijs was gebroken. Uiteraard waren we meteen verkocht en mocht ze met ons mee naar Limburg. Ik zie haar nog achter in de auto zitten, haar pleegvrouwtje Yvonne verdrietig nakijkend. Het beestje snapte er helemaal niets van maar wij wisten beter: Trude had haar gouden mandje gevonden.

Wordt vervolgd…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s