Klein maar fijn

Nog even en dan ben ik de kleinste thuis. Kleine kinderen worden groot. Je hoeft er alleen maar wat eten in te stoppen. Niet te vergeten liefde en aandacht natuurlijk, want daar groeien ze ook enorm van. Zo’n één keer per maand doen we een weeg- en meetsessie. Zoon, dochter en ik. Voor de kinderen om te kijken hoe hard ze groeien in de lengte en voor mij om mijn groei in de breedte onder controle te houden 😉. Iedere maand ben ik weer verbaasd hoe snel ze groeien.

Als je kinderen nog klein zijn, wil je ze beschermen tegen al het kwaad dat ze tegen kunnen komen in de grote en vaak meedogenloze buitenwereld. Nu heb ik dat gevoel nog steeds. Kom niet aan mijn kinderen want dan kom je ook aan mij. Al ben ik er steeds meer van overtuigd dat mijn zoon mij lichamelijk beter kan beschermen dan ik hem. Hij is groot en sterk. Heeft ook zo zijn voordelen. Met boodschappen doen, tilt hij met gemak de zware boodschappenkrat naar binnen. Een potje appelmoes openmaken, is voor hem appeltje-eitje.

Mijn dochter doet al aardig mee. Kijkt me al recht in de ogen aan. Qua schoenmaat is ze me al voorbij en qua kledingmaat komen we ook steeds dichter bij elkaar in de buurt. Toen we vanochtend naast elkaar tanden stonden te poetsen en ik haar in de spiegel aan keek, leek ze wel 5 cm groter dan gisteren. Weer een bevestiging, kleine kinderen worden inderdaad groot.

Als we als gezin op de foto gaan en ik sta als bijna de kleinste van het gezin, temidden van deze grote lieverds, dan voelt dat erg veilig. Het geeft me een gevoel van geborgenheid. Zoals zij vroeger (hopelijk) het gevoel hadden dat wij als ouders beschermend om hen heen stonden, voelt dat nu voor mij ook zo.

Als iemand tegen me zegt dat de kinderen al zo groot zijn, roep ik vaak lachend: ook al ben ik bijna de kleinste van het gezin, ik blijf toch de baas! Nu klinkt dit wel erg dominant maar ergens schuilt er wel een waarheid in. Als spil van het gezin houd ik het overzicht. Ben ik een soort van manager. Maak ik afspraken, herinner ik aan afspraken, ben ik een vraagbaak, spring ik vaak in als er hulp nodig is, bied ik een luisterend oor. I’m small, but I’m still wanted, gelukkig…

Mijn geheugen laat me geregeld in de steek maar samen met mijn drie grote vrienden de keukenkalender aan de muur, mijn digitale agenda in mijn telefoon en een notitieboekje in mijn tas, krijg ik alles geregeld. Komt iedereen op tijd op afspraken, heeft iedereen de benodigde spullen bij zich en weet ik vrijwel altijd waar iedereen zich op een bepaald moment bevind en wat diegene aan het doen is.

Dus vooralsnog voorzie ik geen problemen als ik wordt omgedoopt tot de kleinste van het gezin. Stiekem kan ik er wel van genieten. Klein maar fijn, zullen we maar zeggen….

3 reacties op ‘Klein maar fijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s