Spreken mijn ogen de waarheid?

“Hoe gaat het met je?” werd me een tijdje geleden gevraagd, toen ik tijdens een van mijn dagelijkse wandelingen een medehondeneigenaresse tegenkwam. Hoe leuk is het, dat je mensen leert kennen door hun honden? Je komt elkaar vaak tegen in een, zoals ik het altijd noem, soort van hondenspitsuur. Soms wandel je samen een flinke ronde en worden er dingen besproken, die ik normaal niet met een vreemde zou bespreken. Maar ja, hoe vreemd is vreemd eigenlijk, als je elkaar bijna dagelijks tegenkomt?

Blijkt uiteindelijk ook dat we helemaal niet zo’n vreemden van elkaar zijn. Want op het moment dat ik antwoord dat het goed met mij gaat zegt zij: “je jokt, je ogen zeggen iets heel anders”. Oh…. even sta ik met mijn mond vol tanden en weet ik niets te zeggen.

Het ging op dat moment ook niet zo goed. Maar als je blijft zeggen dat het niet goed gaat, blijf je vaak zo hangen in dat gevoel. Daarom zeg ik af en toe maar gewoon dat het goed met mij gaat, ook al is dit misschien even niet zo het geval. Met in mijn achterhoofd dat het over een tijdje vast wel weer beter zal gaan. Ik heb ook niet altijd zin om erover te praten. En mensen vinden het over het algemeen prettiger om te horen dat het goed gaat. Anders krijg je soms zo’n ongemakkelijke situaties.

Maar dit keer prikte iemand anders zo door mijn buitenkant heen. Ben ik dan zo’n open boek? Spreken mijn ogen de waarheid? Toen ik het uitlegde, begreep ze me wel. Zeker omdat de persoon in kwestie zelf ook MS heeft. We hebben een flink stuk gelopen en het begrip van haar en de ongedwongenheid waarmee ze uitsprak wat ze dacht, deed me erg goed. Het zette me aan het denken.

Ben ik een struisvogel als ik doe alsof ik me goed voel? Houd ik mensen voor de gek door niet de waarheid te spreken? En misschien nog wel het ergste van alles: houd ik mezelf voor de gek door zo te reageren?

Eerlijkheid duurt het langst. Maar in sommige gevallen is het soms ook prettig om niet alles uit te hoeven leggen. Sommige mensen nemen genoegen met het antwoord “goed”, ook al spreekt mijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukking me tegen. Niet iedereen ziet dit. Neem ik dit anderen kwalijk? Nee, helemaal niet. De mensen die het moeten weten, weten het en kan ik niet voor de gek houden. Al zou ik het willen. En voor de rest vind ik het prima dat ik mensen een beetje om de tuin kan leiden. Niet alleen voor mijn eigen gemoedsrust maar ook voor die van de ander.

Dan blijft het toch bijzonder, dat iemand waarvan je het niet verwacht, je beter kent dan je dacht. Dat schept dan toch een band op een heel onverwachte manier, maar wel een die heel goed voelt. Met een lach en een zwaai namen we afscheid. Fijne dag vandaag en tot het volgende spitsuur…

IMG_2394

.

5 reacties op ‘Spreken mijn ogen de waarheid?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s