Even een dipje

De afgelopen maanden ging het supergoed met mij. Geen ziekenhuisverplichtingen. Geen neuroloog, geen MS verpleegkundige, geen medicatie. Niets van dat alles. Door dit alles, verdween de MS steeds vaker naar de achtergrond. Je zou bijna denken dat ik gewoon gezond was en helemaal geen MS had. Nou vooruit, eerlijk is eerlijk. Helemaal klachtenvrij was ik niet, maar met die klachten valt goed te leven. In mijn achterhoofd weet ik, dat het veel erger kan.

Want als ik ervaringsverhalen lees van lotgenoten, herken ik me daar (gelukkig) heel vaak niet in. Hoe zij van infuus naar infuus leven, tussentijds nog eens een prednisonkuur krijgen of een ziekenhuisopname. Verschrikkelijk verdrietig om te lezen. Dat toont dan keer op keer weer aan wat voor grillige en onvoorspelbare ziekte MS eigenlijk is. Dat gegeven maakt mij nog meer dankbaar, dat ik tot nu toe die dans ontsprongen ben. Ik hoop ook van harte dat die ellende mij bespaart blijft. Maar, dan moet ik wel goed op mezelf passen.

Mijn grootste vijand ben ik zelf. Doordat ik me goed voel, doe ik veel te veel. Er zijn dagen, dan voel ik me superwoman en doe ik dingen die ik achteraf gezien beter niet had kunnen doen. Met als gevolg dat ik ’s avonds onrustige benen heb. Dat ik de daarop volgende ochtend op sta met lood in mijn benen. Dan ben ik echt niet vooruit te branden. Dan ben ik al moe, voordat ik mijn ogen echt open heb. En dan moet de dag nog beginnen. Dan weet ik, eigen schuld, dikke bult….

Nog een paar weken en dan breekt de zomervakantie weer aan. De laatste weken voor de zomervakantie zijn vaak erg druk voor een gezin met schoolgaande kinderen. De kalender stroomt vol met afspraken. Allemaal leuke dingen maar ook dingen die veel energie kosten. Doordat ik me zo goed heb gevoeld de afgelopen weken, ga ik uiteraard weer over grenzen heen en plan ik veel te veel. Tot ik op een dag weer eens geconfronteerd wordt met mijn MS. Mijn linker been wil even niet mee, doet pijn. Een combinatie van heel erge spierpijn en zenuwpijn. Bah, daar zit ik nu niet op te wachten.

Maar ik weet wat me te doen staat. Rust in plannen, ook op momenten dat het eigenlijk helemaal niet uitkomt. Dat is wat ik de afgelopen jaren wel heb geleerd. Mijn MS kijkt niet of het uitkomt, mijn MS neemt en dwingt en het enige wat ik kan doen is daar aan toegeven. Ik doe de dingen die ik moet doen en al de rest bekijk ik per dag. Wat niet kan, kan niet. Toegeven is moeilijk, accepteren ook en weigeren al helemaal. Maar desondanks ben ik trots op mezelf en weet ik, dat ik ook wel weer uit deze dip kom. Als ik me de tijd en rust maar gun.



7 reacties op ‘Even een dipje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s