Emotioneel incontinent

Op 30 mei 2019, wereld MS dag 2019, verscheen er wederom een blog van mij op Platform MS:

Tegenwoordig ga ik door het leven als een echte emo-muts. Een onzichtbaar gevolg van MS waar je niet veel over hoort. Emotioneel incontinent, zo kun je het ook noemen. Bij het minst of geringst voel ik de nattigheid al opkomen. Als ik een ander zie huilen, begin ik zelf ook. Toen mijn dochter in tranen thuiskwam omdat de klassenhamster was overleden. Bij de laatste aflevering van de Luizenmoeder. Bij sommige televisieprogramma’s huil ik eerder dan de kandidaten zelf. Bij een mooie, indringende reportage, film of leesboek, stromen de waterlanders. Zelfs bij een ontroerende reclamespot, zoals die van Eurodisney met het kleine eendje, kan ik een traantje wegpinken.

Nu is er niks mis mee, om je emoties te tonen. Maar mijn tranen zitten zo nét onder het oppervlak, dat ze op ongewenste momenten, ongewild naar boven komen. Dat is soms best lastig. Ik wil helemaal geen huilebalk zijn. Sindskort ben ik erachter gekomen, dat dit een gevolg kan zijn van hersenletsel. Voor de duidelijkheid: MS veroorzaakt hersenletsel, niet aangeboren hersenletsel (NAH). Mijn tranen zijn dus wetenschappelijk te verklaren.

Bij een gezond persoon zijn de neurotransmitters in balans, die prikkelen en weer afremmen, ook bij de emotie. Zij hebben interactie met een complex van zenuwbanen die de emotie beheersen en met zenuwbanen die de emotie tonen. Daar kan door hersenletsel een beschadiging zijn opgetreden. In wezen is dit een neurologisch gevolg van hersenletsel.

Bron: http://www.hersenletsel-uitleg.nl

Het is niet dat ik een verklaring nodig heb voor dit gedrag. Maar soms begrijp ik mezelf niet meer. Wat een flauwekul, dat gejank. Ik sta nuchter in het leven, met beide voeten op de grond. Heb een groot incasseringsvermogen. Ik ben best hard voor mezelf. Deze eigenschappen passen niet echt bij de tranen die op onverwachte momenten tevoorschijn komen. Op die momenten voel ik mijn neus prikken, probeer ik het nog te onderdrukken door diep in en uit te ademen en slik ik heel wat brokken weg. Maar desondanks rollen toch vaak dikke tranen over mijn wangen. Daar is geen houden aan.

Je kunt je voorstellen dat momenten, waarop huilen een normale reactie is, heel erg moeilijk zijn als je zo’n emo-muts bent. Denk aan een uitvaartdienst of een ander afscheid waarbij herinneringen opgehaald worden. Op die momenten heb ik het echt heel moeilijk. Als het even kan, probeer ik die dan ook te vermijden. Gewoon om mezelf te beschermen. Van huilen wordt je zo ontzettend moe (en lelijk😉). Sommige gelegenheden kun je niet vermijden. Met de nodige zakdoeken op zak, zonder mascara en oogpotlood, laat ik het dan over me heen komen.

Wat doe je er uiteindelijk aan? Helemaal niets. Het is wat het is en het hoort bij mijn MS en ikke. Ik loop er niet mee te koop, ben er niet blij mee maar schaam me er ook niet voor. Tranen reinigen de ziel, zullen we maar zeggen. En opgeruimd staat nog altijd netjes….

4 reacties op ‘Emotioneel incontinent

  1. Dat lijkt me enorm lastig. Huilen maakt zo moe idd. Dat van al dat onzichtbare dat lastig uit te leggen is toch iets zichtbaars hebben. Net iets wat je niet zichtbaar wilt hebben. Toch? Het is tevens misschien wel heel fijn en wenselijk dat jouw tranen rijkelijk vloeien. Weg met de ballast, een huiltap voor ongewenste emoties. Ik zou ook vaker moeten huilen, ik ben vaak teveel op slot. Maar inderdaad, privé huilen is prima, publiekelijk is altijd een gedoe.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s