Ja, ik wil (te veel)

Op het moment dat alles weer een beetje de juiste kant op lijkt te gaan, komt mijn MS om het hoekje kijken. Alsof die zeggen wil: zo, nu ben jij weer eens aan de beurt. Laat ik eens lekker gaan klieren en vervelen. Laat ik eens vervelend gaan doen in je linker been en laat ik weer eens gaan spelen met gevoelsstoornissen in je linker hand en arm. Zodat je niet vergeet, dat ik nog steeds bij je ben. En dat heb ik geweten de afgelopen week.

Het voelt niet als een aanval, het voelt meer als verval. Verval in een lichaam wat nog heel graag wilt, maar niet meer alles kan. Klachten die sluimeren, opflakkeren, dan weer afzwakken maar niet meer helemaal weg gaan. Altijd op de achtergrond aanwezig blijven. Soms bekruipt me een angstig gevoel. Wat als het deze keer zo blijft en niet meer minder wordt? Wat als ik mijn leven nog meer aan moet gaan passen aan de grillen en eisen van mijn MS? Kan ik hier wel mee omgaan? Hoe doe ik dat met alles wat ik nog wil? 

De afgelopen maanden heb ik teveel gedaan. Maar, er moet ook zoveel, dacht ik. Inmiddels weet ik dat ik beter kan zeggen: ik wil ook zoveel. Het enige wat ik moet doen, is keuzes maken. Maar dat is soms lastig. Ons 25-jarig huwelijksfeest komt steeds dichterbij. Uiteraard wil ik dan shinen. Wil ik er niet bij lopen als een Manke Nelis. Wil ik schoenen aan die een net iets te hoge hak hebben, maar die perfect bij mijn nieuwe outfit staan, maar die eigenlijk een aanslag zijn op mijn toch al zo kwetsbare linker been.

Ik wil graag mee naar open dagen en voorlichtingsavonden voor de vervolgopleiding van onze zoon. Maar ja, zo’n open dagen en voorlichtingsavonden betekenen aandachtig luisteren, veel lopen en veel prikkels. En juist allemaal die dingen, zijn dingen die me nu niet goed afgaan. Dus geef ik het uit handen en gaat manlief met onze zoon op pad. Neem ik een verplichte rustdag. Niet dat ik dan niets doe, want ondertussen draait de wasmachine een was en overhoor ik mijn dochter die de komende week proefwerkweek heeft. Maar wel allemaal in een rustige omgeving, zonder al te veel prikkels en in mijn eigen tempo.

De komende week leg ik mezelf regels op waar ik me aan moet houden. En deze keer geen uitzonderingen. Neem ik rustmomenten. Ben ik eerlijk tegen mezelf en geef ik toe aan het feit dat ik geen gezond lijf heb en dat mijn lijf rust nodig heeft. Iedereen die de komende week iets van mij verwacht: sorry, nu even niet. Me, myself and I.

Met deze maatregelen wil ik ervoor zorgen, dat ik er de komende zondag helemaal voor kan gaan. Incl. mooie nieuwe outfit én schoenen met een iets te hoge hak. Als we ons feestje gaan vieren dat 25 jaar geleden begonnen is met een officieel jawoord. Daarvoor zeg ik deze week eerst “ja” tegen mezelf.

4 reacties op ‘Ja, ik wil (te veel)

  1. Wat mooi dat je hier zo open over schrijft.
    Ik heb zelf geen ervaring met een lichamelijke ziekte zoals dit, maar wel met ernstige depressies. Dus ik herken de struggle wel. Net op het moment dat je er weer even tegen aan wilde gaan, werkt je lichaam niet mee. En lukt het je niet om te doen wat je zou willen. Het blijft lastig.

    Like

    1. Bedankt voor je reactie. Ik denk dat er qua belevingswereld niet veel verschil is tussen een mentale of fysieke ziekte. Je ben beperkt en daar moet je mee leren omgaan. En dat blijft inderdaad lastig, zeker als er nog zoveel is dat je wilt doen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s