Bottleneck

Hoewel ik ogenschijnlijk de rust zelve ben, maakt mijn hoof vaak overuren. Dit zit in mij, dat kan ik niet uitschakelen. Dat is de aard van het beestje, zullen we maar zeggen. Net als het feit, dat ik altijd alles onder controle wil hebben, alles in het overzicht wil hebben en altijd in de zorgmodus sta. Dat dit uiteindelijk fout gaat, is op den duur onvermijdelijk.

Het kan op verschillende manieren fout gaan. De ene keer uit het zich in lichamelijke klachten, de andere keer in extreme vermoeidheid en weer een andere keer in een hoofd dat zo vol zit, dat er niets meer bij kan. Op het moment is het een combinatie van alle drie. Ik ben vastgelopen, mijn lijf zit op slot en ik moet dringend op zoek naar een uitgang.

Het is lastig als je in je hoofd zo graag wilt en tegelijkertijd met een lichaam zit dat het tempo in je hoofd niet bij kan houden. Het gaat allemaal te snel en het is allemaal te veel. De laatste tijd merkte ik, dat ik steeds vaker cognitieve problemen had. Dingen niet kunnen onthouden, me niet kunnen concentreren. Heel frusterend voor zo’n regelneef als ik.

Ik merkte ook een steeds meer toenemende vermoeidheid. En dan niet zo een die over is na een goede nachtrust. Maar eentje die er al is voordat ik mijn ogen goed en wel open heb in de ochtend. Als je dan gewoon doorgaat, is de optelsom niet zo verschrikkelijk moeilijk. Kom ik wederom tot de conclusie dat ik veel te veel van mezelf heb gevraagd.

Afgelopen week ben ik naar de huisarts geweest met lichamelijke klachten, waarvan ik niet wist of ze MS of stress gerelateerd waren. De huisarts denkt het laatste. Zelf denk ik eigenlijk aan een combinatie van beiden. Maar, ik volg nu even het uitgestippelde pad van de huisarts en als dat niet blijkt te helpen, wordt de neuroloog mijn volgende halte.

Nog zo’n lastige stap: mij ziek melden. Goh, ik zou eens in het openbaar moeten toegeven dat het even niet meer gaat…. Ik weet het, het slaat nergens op. Maar ik heb daar moeite mee. Ik wil niet zijn wat ik op het moment ben. Een emotioneel wrak dat bij het minst of geringst in huilen uitbarst. Die even geen positieve gedachte op kan roepen, gewoon omdat ze er niet zijn.

Ik ga proberen me er aan over te geven. Mijn lichaam rust te gunnen. Mijn zorgen van me af te schrijven en te kijken wat ik er aan kan doen. Ik weet namelijk echt wel waar de zogenaamde bottleneck zit. Ik weet alleen op het moment niet hoe ik het op moet lossen. Maar ik kom er vast wel weer uit, dat is me nog altijd gelukt. Hé, toch nog een klein momentje van positiviteit 😉. Het heeft tijd en rust nodig. En die ga ik nu nemen…

4 reacties op ‘Bottleneck

  1. Heel herkenbaar helaas! Het één zal het ander uitlokken, dus rust is sowieso een goede optie. Ik ben zelf na heel veel rust tot inkeer gekomen en heb ik mijn grootste les geleerd (zo’n 3 jaar geleden) maar het bkijft een valkuil. Sterkte en neem de tijd (ook al wil je dat helemaal niet!)

    Geliked door 1 persoon

  2. Wat een eeuwige strijd toch steeds niet dan, dat gevoel en het innerlijk energieke versus dat niet meewerkende lijf én hoofd. Je weet dat toegeven zo noodzakelijk is, maar het voelt nooit natuurlijk als control freak (I know). Je persoonlijkheid kun je ook niet zomaar veranderen. Mooi omschreven, heel herkenbaar. Volgens mij ben je juist goed op weg om regie te houden over wat goed voor jou voelt en wat daarvoor nodig is. Nu die ‘anderen’ in de buitenwereld nog, om het te aanvaarden en los te laten. Grootste addertje in alles, weet ik. Maar dat gaat je lukken want jij bent een krachtig persoon. Liefs x

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s