Huisarrest

Maandenlang hebben we het coronavirus uit ons huis kunnen houden. Tot afgelopen weekend. Toen zette het virus een voet tussen de deur om vervolgens binnen te dringen en onze zoon ziek te maken. Natuurlijk was het overmijdelijk. Wekelijks krijgen we mailtjes van de scholen van onze kinderen, met de berichtgeving dat er kinderen positief getest zijn. Ook in de media wordt keer op keer vermeld dat middelbare scholen coronabrandhaarden zijn. Ook niet zo vreemd als er heel veel kinderen tegelijkertijd door de gangen lopen met een mondkapje, wat niet echt bescherming biedt. Maar het mondkapje geeft de kinderen wel een veilig gevoel, vandaar dat de noodzaak om afstand te houden niet meer echt relevant is. Vervolgens zitten ze met dertig in een klaslokaal. Weliswaar met ramen en deuren open maar ja, dit werkt volgens mij nog meer verkoudheden in de hand…..

Maar goed, ik dwaal af. Vrijdag voelde onze zoon zich niet lekker. Ons advies: vroeg onder de wol en hopelijk morgen gezond weer op. Vaak de beste remedie. Helaas, in dit geval niet. Zaterdag voelde hij zich nog beroerder. Keelpijn, hoofdpijn en flink verkouden. Toch maar even een afspraak gemaakt voor een ritje door de GGD teststraat. Zondag kregen we de uitslag: positief. Aangezien onze dochter flink aan het snotteren was, ook voor haar een afspraak gemaakt voor een test. Nu moet ik er wel bij zeggen dat zij rond deze tijd van het jaar altijd verkouden is. Maar om het zekere voor het onzekere te nemen… Gelukkig testte zij negatief.

Na zo’n positieve testuitslag krijg je van de GGD een hoop informatie over hoe het nu verder moet gaan. Met een flink portie gezond boerenverstand bepalen wij zelf hoe wij hiermee om gaan in onze eigen thuissituatie. Tien dagen in quarantaine. Prima, zullen we doen. De “patiënt” in thuisisolatie? Dat gaat ons een beetje te ver. Uiteraard scherpen we de hygiëne maatregelen een beetje aan en houden we afstand maar daar blijft het dan ook bij. Als we het virus toch moeten krijgen, dan doe het nu maar. Zijn we daar ook meteen vanaf.

Onze deuren blijven de komende dagen gesloten voor bezoek. Onze ramen gaan geregeld open om te ventileren. Ik heb nog wat klusjes die ik kan doen voor het werk, dus mijn kantoor is gevestigd in de keuken. In de woonkamer en speelkamer wordt online les gevolgd. De firma Ericsson bevindt zich op de eerste verdieping. De voorraadkast en diepvries zitten vol (kon wel een vooruitziende blik hebben gehad…). De Jumbo komt aan het einde van de week nog wat boodschappen bezorgen. We komen dus niets tekort.

Het allerbelangrijkste is dat de patiënt in kwestie zich gelukkig alweer wat beter voelt en wij nog steeds geen klachten hebben… Nog 7 dagen te gaan!

3 gedachten over “Huisarrest

  1. Oei. Sterkte jullie!
    Hier is mijn man besmet geweest gezien het feit dat hij antistoffen had (sneltest). Dat was al in maart. Kon ook niet uitblijven: tandarts, veel patiënten, besmette collega. Ik hoop altijd dat àls ik het krijg, het net zo zal gaan als de meeste keren dat ik griep heb gehad: zeer mild. Wens is de vader etc.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s