Ga ik dit met jullie delen? (deel 2)

Een aantal weken geleden begon in mijn rechter oor een vervelend gegons. Dit ging gepaard met vlagen van duizeligheid. Duizeligheid bij verandering van positie, duizeligheid bij inspanning en soms ook duizeligheid gewoon uit het niets. Een draaierig gevoel in mijn hoofd, ook wel een soort gevoel van dronkenschap. Ik moet een keer de huisarts bellen of de neuroloog, om even te overleggen wat ik hiermee moet. Dat heb ik diverse keren gedacht. Maar ja, dan ging het weer wat beter en dacht ik: het zal wel weer overwaaien, over naar de orde van de dag.

Tot ik maandag bij het avondeten ineens niet goed werd. Ik gaf aan dat ik duizelig was. Aangezien manlief dit de afgelopen weken al diverse keren eerder had gehoord, gingen er bij hem geen alarmbellen rinkelen. Ondertussen voelde me steeds slechter worden en voelde me steeds verder wegzakken. Uiteraard raakte ik een beetje in paniek, wat gebeurde er toch met me?

Manlief hielp me met lopen naar de woonkamer, zodat ik op de bank kon gaan liggen. Ik kon niet meer zelfstandig lopen, want dan viel ik om naar rechts. Omdat ik ook verschrikkelijk misselijk was, vroeg ik om een emmer. Nog geen vijf minuten later vroeg ik hem om de huisartsenpost te bellen. Er moest iets gebeuren, dit was echt niet goed. Terwijl hij de HAP aan de lijn had, moest ik verschrikkelijk braken. Iedere keer als ik overeind wilde komen, viel mijn hoofd naar rechts. Ik voelde me ongeruster worden met de minuut.

Na overleg met de dienstdoende huisarts, besloten we om naar de HAP te rijden. Voor ons een autoritje van 20 minuutjes. Een heel gedoe voordat ik in de auto zat, want ik kon nog nog steeds niet zelfstandig lopen omdat ik zo duizelig was. Voor de zekerheid de emmer mee in de auto. Bij de HAP moesten we nog een half uurtje wachten en terwijl ik tegen manlief aan lag te doezelen, verdween de duizeligheid beetje bij beetje. Op het moment dat ik bij de huisarts naar binnen kon, was ik er alweer wat beter aan.

Na uitgebreide vragen en wat neurologische testjes raadpleegde de huisarts de dienstdoende neuroloog. Het leek erop dat het niet MS gerelateerd was en dat het meer te maken had met een aanval op het evenwichtsorgaan. Omdat het inmiddels wat beter ging, konden we gelukkig weer naar huis. Mocht het terug komen, meteen aan de bel trekken. Eenmaal thuis was ik doodmoe, alsof ik een marathon gelopen had. Niet dat ik dit eerder heb gedaan, maar ik kon me voorstellen dat je je dan zo voelt. Ik ben meteen naar bed gegaan en heb die nacht de klok rond geslapen.

Wordt vervolgd….

6 reacties op ‘Ga ik dit met jullie delen? (deel 2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s