Halfvol of halfleeg?

Eigenlijk is mijn glas altijd halfvol. Ik sta positief in het leven en ben zeker geen zwartkijker. Echter de afgelopen weken was mijn glas halfleeg. Elke dag kleine stapjes vooruit en toch ook geregeld weer een stapje terug. Ik begreep er niets van. Ik begon echt te denken dat het letterlijk en figuurlijk tussen mijn oren zat. Met vlagen misselijk, duizelig en licht in mijn hoofd. De moed zakte me onderhand in mijn schoenen. Angst voor een terugval was steeds aanwezig en dat bevordert een goed herstel natuurlijk ook niet echt.

Om de vicieuze cirkel te doorbreken, moest ik afleiding zoeken. En dat kan op diverse manieren, zowel positief als negatief. Werken is voor mij altijd een goede afleiding geweest. Vorige week zijn we naar een nieuwe werkplek verhuisd. Wat is er nou fijner dan werken op een gloednieuwe en moderne afdeling? Het Formule 1 seizoen is weer begonnen. Superspannend en dus ook een erg welkome afleiding.

De zomerse temperaturen en zonnestralen doen ook goed. Deze zorgen echter ook meteen voor negatieve afleiding, want de hooikoortsklachten zijn bijna niet te harden. De natuur explodeert, de pollen vliegen door de lucht en mijn lijf reageert hier als een gek op. Toch weerhoudt dit er mij niet van, om met de fiets naar het werk te gaan, want autorijden doe ik nog niet graag. Om over negatieve afleiding te spreken: ik heb me met koken verschrikkelijk verbrand aan de vingertoppen van mijn rechter hand. Brandwonden zijn ook een goede afleiding, daar kan ik nu uit ervaring over meepraten. Gelukkig is er wel een goed wondherstel. Dat is dan weer een meevaller.

De voorbereidingen voor het moestuin seizoen vorderen ook gestaag. Onze vensterbanken staan vol met tomatenplanten en koolrabi en buiten schieten de peultjes aardig de hoogte in. Positieve afleiding waar ik ontzettend van kan genieten. Ik kan niet wachten tot er geen nachtvorst meer komt en alles naar buiten kan. Tegen die tijd is voor mij het hooikoortsseizoen ook voorbij en kan ik er dubbel van gaan genieten.

Zo kabbelden de afgelopen weken eigenlijk een beetje voort. En zomaar ineens kom je op een dag tot de ontdekking dat de duizeligheid en misselijkheid weg is. Dat ik weer wat meer energie heb om dingen te gaan doen en dat ik me weer een beetje mezelf ga voelen. Wat nog blijft is een vervelend oorsuizen en licht gevoel in mijn hoofd. Maar daar valt allemaal mee te leven. Zou het dan nu eindelijk voorbij zijn?

Vandaag had ik een afspraak bij de neuroloog. We hebben een goed gesprek gehad en na wat onderzoekjes besloot de neuroloog om me nog eens door te sturen naar de KNO-arts. Er moeten volgens haar toch nog wat onderzoeken gedaan worden in dat vakgebied, zodat er meer duidelijk wordt waar deze klachten vandaan komen en nog belangrijker, hoe we ze in de toekomst kunnen voorkomen. Even afwachten wanneer ik daar terecht kan.

Alles wat je aandacht geeft groeit…. Dat geldt voor (moestuin)plantjes, maar ook voor relaties, kinderen, positiviteit, negativiteit, angst en wantrouwen. Ik denk dat ik weer een heel eind in de goede richting ben. Om dat te gevoel vast te houden, wil ik geen halfvol, geen halfleeg, maar een vol glas. Ik ben er weer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s