Villa Volta

Vandaag deed mijn lijf eindelijk eens wat het moest doen: duizelig worden. Ik hoor jullie denken, hoe dan? Vandaag kreeg ik een onderzoek voor mijn duizeligheidsklachten. Als ze onderzoek willen doen naar de oorzaak, moet je duizelig zijn. Maar je wordt niet op commando duizelig. Dat gebeurt op de meest onverwachte momenten en zeker niet op afspraak. Dus wordt de duizeligheid opgewekt, in een soort van Villa Volta. Niet in de Efteling, maar in de onderzoekskamer van de KNO-afdeling. Weinig lol aan…

Ik zag enorm op tegen dit onderzoek. Ik voel me op het moment eindelijk weer een beetje mens, dus ik zat niet echt te wachten op een portie duizeligheid. Maar goed, wat moet dat moet. Ik werd heel goed begeleid door de verpleegkundige. Een uur is ze met me bezig geweest. Het draaide en tolde in mijn hoofd, wat blijkbaar een heel goed teken is, het evenwichtsorgaan functioneert. De KNO-arts had al tegen me gezegd dat duizeligheid die je “extern” opwekt ook weer vrij snel zakt. Anders dan als die door het lichaam zelf opgebouwd wordt.

Hij had gelijk. De klachten zakten iedere keer vrij snel tussen de onderzoeken door. Na het onderzoek kreeg ik thuis een telefoontje met de uitslag. Er zijn geen afwijkingen gevonden. Enerzijds heel fijn, anderzijds kan de KNO-arts nu verder niets meer voor me betekenen en blijft het onduidelijk waarom ik die aanvallen heb gehad. Het zou toch best kunnen dat het op de een of andere manier met mijn MS te maken heeft. Duizeligheidsklachten komen bij MS patiënten best vaak voor. Je hebt toch littekens in je hersenen, die daar niet horen te zitten. Daar is dan verder ook niets aan te doen. 

Aangezien ik goed hersteld ben, sluit ik dit hoofdstuk hiermee af. Het is wat het is. Ik hoop dat de klachten niet meer terugkomen. Meer dan dit kan ik er niet over zeggen. Dus pak ik de draad weer op en ga ik verder waar ik gebleven was.

De zomer staat voor de deur. Onze zoon is vandaag geslaagd voor zijn HAVO diploma en heeft nu lekker zomervakantie. Onze dochter werkt naar de laatste toetsweek toe van haar tweede leerjaar en krijgt dan zomervakantie. In mijn (moes)tuin zie ik de planten met de dag groeien, echt een genot om te zien. We hebben al heerlijk gesmuld van de eerste peultjes. Nog even en dan kunnen we tomaten gaan oogsten. Ik ga genieten van wat komen gaat en ga al het andere gauw achter me laten…. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s